Even weg

9 Feb

Lieve, beste iedereen,

Een week lang hebben we niks van ons laten horen. Dat was niet omdat we het wel welletjes vonden, zo. Dat we genoeg hadden van de website en al het werk dat het maken van een goed verslag met zich meebrengt.
Op de avond van mijn ontslag uit het ziekenhuis hebben we op onze hotelkamer zeker een uur gewerkt aan een afsluitend verslag over dat afscheid. Maar de weblog weigerde (of hoe noem je dat) en hele tekst verdween als sneeuw voor de zon. We besloten om de avond daarop het ritueel te herhalen, maar dan in afgeslankte vorm. Maar dan ken je ons (en vooral Harry) nog niet: we schreven uitvoerig het hele verhaal opnieuw plus onze ervaringen van de eerste dag in Peking. Weer verdween het hele verhaal op het moment dat we het aan de weblog wilden toevoegen. Het bericht over de technische storing kwam gek genoeg wel door en daar hebben we het maar even bij gelaten.

Zo hebben jullie niet kunnen lezen hoe we roerend afscheid namen van verpleegsters, dokters en medepatiënten en hun familie. Hoe die lieve schoonmaakster, die drie keer per dag (en altijd ongelegen) op de kamer kwam, één keer om de afvalbakjes te legen, de tweede keer om te vegen en vervolgens om te dweilen
vier keer terugkwam om afscheid te nemen. Ze kwam op het bed zitten en we hadden een heel gesprek. Zij in het Chinees en ik in het Nederlands, over dat het jammer was dat ik wegging, dat ze me zou missen, dat ik hard moest oefenen. We begrepen elkaar prima.

We hadden zo uitgekeken naar het ontslag uit het ziekenhuis, maar toen we eenmaal weg mochten was dat toch moeilijk. Ten slotte hadden we in zo’n kleine wereld zoveel meegemaakt; vreugde, hoop, teleurstelling, blijdschap, weer een beetje teleurstelling, grote vreugde en alle andere emoties die je maar kunt bedenken.

We verhuisden naar een prettig hotel in de binnenstad en hadden een paar heerlijke dagen in Peking.
Donderdag gingen we naar de Verboden Stad. Het was er prachtig, maar de hoeveelheid trappen gigantisch. Na een paar sjouwpartijen van Harry met voorbijgangers en een klimpartij van mijzelf (het trappen lopen ging echt een beetje beter!) hielden we het voor gezien; we moesten tenslotte ook nog terug!
Ik schat dat ik een vijfde deel van de Verboden Stad heb gezien en dat was een hele prestatie. Ik ben erg blij dat ik er ben geweest. In een overdekte markt kochten we ons vervolgens arm aan alle mogelijke cadeautjes voor thuis.

De volgende dag bezochten we de Lamatempel, een zeventiende eeuws complex, gebouwd door Tibetaanse boeddhisten. Een oase van rust in het onwaarschijnlijk drukke, met auto’s overladen Peking. Wierook, muziek, Tibetaanse monniken. Maar dan die trappen… Arme Harry. Hij had zich voorgenomen om mij bij de achttien meter hoge, uit sandelhout gesneden, Boeddha te brengen en dat is hem gelukt. Hij heeft nu nog last van zijn voeten. En ik, terwijl ik niks deed, behalve met veel dekens en sjaals ervoor zorgen dat ik geen kou zou vatten, kreeg een dik linkerbeen.

En zaterdag het hoogtepunt, de Chinese Muur. We waren gewaarschuwd: er was een stoeltjeslift, maar om daar te komen moesten we wel wat trappen op en ook na de lift. Ach, dacht ik, als ik hem maar heb gezien, die Muur, dan ben ik tevreden. Maar eenmaal daar namen vier Chinezen mij met rolstoel en al mee en droegen me tot boven op de Muur! Ik heb er op gestaan en gelopen!

Die avond hadden we een afsluitend etentje met kennissen uit Peking, die in zo korte tijd vrienden waren geworden. Harry was vervolgens tot diep in de nacht bezig om al onze spullen in de koffers te krijgen.
En zondagochtend vlogen we terug. De hele familie plus wat vrienden stond ons op Schiphol op te wachten en dat was geweldig. Alleen, ik had aan de arm van Harry de aankomsthal willen binnenwandelen, maar dat ging niet vanwege dat inmiddels nog dikkere been.

Weer thuiskomen in een verbouwd huis was spannend en leuk. De familie had zich een ongeluk gewerkt om de boel opgeruimd en schoon te krijgen en dat was te zien! Taart, champagne, bloemen en een dik been.

Maandagmiddag constateerde de radioloog in het ziekenhuis een trombosebeen. Dat krijg je door gebrek aan beweging, opgelopen in het ziekenhuis, waar ik veel in mijn rolstoel zat en op bed lag. Maar ik had toch ook fysiotherapie en massage en deed vooral de laatste week erg mijn best om stukjes te lopen.
Ik krijg bloedverdunnende medicijnen, mijn been is gezwachteld, het duurt weken voor de zwelling weg is en daarna moet ik nog een jaar een steunkous aan. Krijg je geen longontsteking, maar wel dit.

De afgelopen dagen was ik te beroerd en te teleurgesteld om mijn aandacht te richten op dit schrijven. En ik ben ook niet, zoals enkelen van jullie kennelijk dachten, naar carnaval geweest, hoezeer dat ook een van mijn favoriete feesten is.

Ik ga wekelijks, naast mijn column voor de krant, op de site schrijven hoe het met me gaat. Het praten en ademhalen is nog steeds prima. Het lopen dus duidelijk minder nu, ik loop slechter dan voor de operatie, maar dat is van tijdelijke aard. Volgende week beginnen de therapieën in revalidatiecentrum De Hoogstraat.

Tot zover, lieve groeten,
ook van Harry,
Loes

Advertisements

30 Responses to “Even weg”

  1. Dick en Reina February 9, 2005 at 11:23 pm #

    Bedankt Loes! Jullie hadden bij het vertrek uit het ziekenhuis het dubbele gevoel tussen terugkeren na een geslaagde operatie en afscheid moeten nemen van het ‘kleine leven’ daar. Zo misten wij de vertrouwde berichten van jullie op deze site. Het was daarom fijn dit afsluitende verhaal te kunnen lezen, en vooral de belofte dat Loes ermee door gaat! Het is precies zoals je bij de start van je schrijverschap al zei: dit is iets waarin je voortdurend beter wordt. En nu maar hopen dat je conditie ook stap voor stap beter wordt, wat je gelukkig zelf al aan den lijven ondervindt.
    Tot gauw!

  2. Henk February 10, 2005 at 4:41 am #

    Loes en Harry,
    Joop en Ineke zitten op “jullie” kamer.. lekker rustig en ver weg van de drukte.. heerlijk.. Het gaat prima met Joop.. na de operatie werkt er weer eea.. geweldig.
    Blij dat je thuis bent… en dan trombosebeen komt weer goed.. We zullen Joop laten lopen!!! hij zal moeten!!
    Heel veel sterkte en beterschap..
    Groeten van iedereen hier… 😀

  3. Jos en Ann Claerhoudt February 10, 2005 at 8:51 am #

    Lieve Loes en Harry,
    Bedankt voor het slotverhaal uit China het was toch even wennen niets van jullie te horen. Blij dat je met de hulp van Harry nog wat van Peking hebt gezien ( Harry petje af ). Jammer dat na alle positieve berichten dat vervelende trombosebeen, kan me voorstellen dat je daar de pest over in had, het vergalde natuurlijk een beetje je thuiskomst. Maar het zal allemaal wel weer goed komen met dat been. Nogmaals bedankt voor de fantastische wijze hoe wij op de hoogte zijn gehouden van de ontwikkelingen in China, en kijken weer uit naar het volgende bericht, nu uit Utrecht.
    Veel sterkte en beterschap,
    Jos en Ann

  4. Jeanine Bouwmans February 10, 2005 at 9:20 am #

    Hallo Loes,

    blij weer wat van je te horen via de website het was nl. een beetje saai geworden. De dagelijkse loop als ik thuis kwam van een afspraak of gewoon als ik thuis had zitten werken naar de website was er niet meer. Ik miste je verhalen echt want ik vond en vind het nog steeds heel bijzonder wat je doet en hoe je je er door heen slaat. Jammer met dat trombose been maar vertrouw erop dat komt weer goed.

    Als ik je bericht lees heb je nog een paar fijne dagen gehad in China. De belangrijkste dingen heb je gezien.

    Sterkte met de therapien en ik kijk nu al uit naar het bericht van volgende week.

    Groetjes,
    Jeanine

  5. Rob en Ine Claerhoudt February 10, 2005 at 1:22 pm #

    Haai kanjers, waar halen jullie de energie toch vandaan?
    Er lijkt geen einde te zijn, blij, dat jullie weer terug zijn op de site.
    Verlies de moed niet en hou ons erbij, we groeien aan jullie verhalen over vertrouwen, moed en volhouden.Loes en Harrie, Kees en Jan, veel liefs van Rob en Ine.

  6. De "Hovo-vriendinnen" van Tes February 10, 2005 at 2:30 pm #

    Van Tes hadden we al gehoord over de aankomst op Schiphol en over hoever de verbouwing van het huis is. Het was fijn dat we op de site mochten lezen hoe het verder is gegaan in Peking: Verboden Stad, Lamatempel, Chinese Muur. Jammer van dat trombosebeen, maar dat zal vast wel in orde komen. Wij wensen U goede resultaten met de therapie in de Hoogstraat toe en wij zullen graag wekelijks de site blijven lezen.
    Alle goeds toegewenst voor U allen, vooral voor Loes,
    hartelijke groeten van de “Hovo’s”:
    Mieke van der Velden – Graeff
    Ank Schoonewelle

  7. anette claerhoudt February 10, 2005 at 4:46 pm #

    Hoi allemaal,

    gelukkig heeft het einde van jullie avontuur ons ook bereikt. Eerlijk gezegd heb ik tijdens het carnavalstumult niet elke dag gekeken op de site, maar ik berijp inmiddels dat dat toch niets had opgeleverd.
    De tegenvaller kan ik me voorstellen: ben je overal goed doorheen gekomen, krijg je een trombosebeen. Lukt het nog om deze tegenslag weer te verwerken? Ik denk het wel!
    Succes ermee en welkom terug in ons kikkerlandje!!!!

    Anette

  8. Christel Terwiel February 10, 2005 at 5:14 pm #

    Dag Loes, We kennen elkaar maar een heel klein beetje: ik ben er eentje van de donderdagmorgen-Hellasgroep van de Berekuil. We verzamelen nu, in de winter, voor ons hardloopuurtje bij de keet van de mannen van het gemeente-groen om 9.15 uur. En een paar jaar geleden, toen ik daar zelf een nieuweling was, kwam je met je ligfiets zo nu en dan ‘effe kijken’. Weet je dat je UN-columns uitgeknipt worden, door deze en gene, (Humphrey, Tine, Piet, Hessie, Marleen, en Lennie, onze hardloopjuf!) en dat ze na afloop van het hardloopuurtje, tijdens het koffiedrinken, rondgaan? We volgden je avonturen in China ‘op de voet’. Wat zou het mooi zijn als je over afzienbare tijd weer op de ligfiets zou kunnen komen (hernieuwd) kennismaken met dat, ons, clubje. We zijn qua niveau zo verschillend als het maar zijn kan, maar we zijn wel een ver-schrik-ke-lijk leuke groep van op elkaar betrokken mensen. En bovendien een groep van wie ieder individueel trots is op de individuele prestaties van ieder ander. Al kan je bij wijze van spreken door ziekte of blessure of andere narigheid geen poot verzetten…. alleen al het feit dát je komt, donderdagmorgen, is reden voor enthousiasme en trots bij de anderen.
    Dus: weet dat we mee-leven, kom als je kunt en blijf er wat van maken, van het leven!!
    Christel Terwiel

  9. Marixebtte & Cleem February 10, 2005 at 7:35 pm #

    Hallo Loes en Harry

    Fijn om het laatste deel van jullie reis te lezen. Ik had al vaak even op de site gekeken, dat was een gewoonte geworden en was blij weer wat van jullie te vernemen. Jammer, Loes, dat je nu last en ongemak hebt van een trombosebeen. Maar met goede medicijnen en voor de zoveelste keer weer eens een boel geduld komt ook dat weer goed. en als je met de therapiën start komt alles weer in beweging en dat is ook heel goed voor de bloedsomloop.
    Ik denk dat het een hele bevenis was toen je weer in de “grote” wereld kwam en alle drukte van buiten weer op je afkwam. Fijn dat je de energie had om ook nog een en ander in Peking te bekijken en ook nog te beklimmen al dan niet met hulp van Harry en anderen.
    Maar ik denk dat je erg blij bent weer thuis te zijn bij jullie jongens in jullie verbouwde huis met de nodige aanpassingen voor jou. Wat zul je daarvan genieten. ook al zal het weer wel even wennen zijn.

    Groetjes,
    Mariëtte

  10. cobi van renswoude February 10, 2005 at 7:41 pm #

    welkom thuis lieve loes en harry, fijn om weer even wat te lezen over jullie dingesheden. Niet zo fijn van dat been loes, is het pijnlijk hier krijg je volgens mij in het ziekenhuis iedere dag een tromboseprikje, ook als je niet meer ligt de hele dag. Enfin het is tijdelijk’. Zijn jullie blij met de verbouwing, de jongens vast wel de kamers zagen er (nog niet ingericht) al prachtig uit. Nou lieve mensen, nogmaals welkom laat een dezer dagen iets van me horen. l;ieve groet cobi

  11. Hans van den Bergh February 10, 2005 at 8:12 pm #

    Beste Loes,

    Ik had al diverse malen bekeken of er al een nader bericht van je was te lezen.
    In ieder geval weer welkom thuis, zou ik zeggen.
    Vervelend, dat je nu weer met een trombosebeen zit. Het zit niet echt mee, begrijp ik.
    Je schrijven omtrent het vertrek vanuit het ziekenhuis herken ik heel goed. Daar zitten af en toe best emotionele momenten bij.
    Ik neem aan dat we in de toekomst nog wel van elkaar blijven horen.
    Doe voorzichtig aan en spaar Harry ook een beetje. Dat heeft hij volgens miij wel verdiend, als ik zo het stuk lees over de laatste dagen in Peking

    Groeten, ook aan Harry, de kinderen en aan Sylvia,

    Hans & Marja van den Bergh 😉

  12. Ingrid Claerhoudt February 10, 2005 at 9:50 pm #

    Lieve Loes en Harry,

    Welkom thuis.
    Oh, wat vervelend dat je nu met een trombosebeen zit. Zeer blij dat je met de hulp van Harry nog wat van Peking hebt gezien. Geniet maar lekker met jullie zonen Kees en Jan. We wachten op jullie volgende berichten en wel vanuit utrecht.

    Groetjes van Joris, Dylan, Erik en Ingrid 😉

  13. Caterine Rietkerk February 10, 2005 at 11:06 pm #

    Zo, daar is Loes weer. Vele malen je website bezocht, maar GEEN bericht. Het gezegde luidt: geen bericht, goed bericht! Vervelend van dat been, maar je hebt de Muur gezien. Nu nog er voor zorgen dat het been weer in orde komt. Het komt allemaal goed. Geweldig dat Harry je zo geholpen heeft daar in Peking.
    Geniet maar van het thuiszijn en je jongens, sterkte en groeten van
    Caterine

  14. C.H.M.Goossens February 11, 2005 at 3:05 pm #

    Lieve Loes en Harry,

    Ik heb jullie gemist op de site, want het was al zo’n dagelijks gebeuren geworden. Fijn dat je nog mooie dingen hebt kunnen zien in Peking.
    De vlucht zal wel lang geduurd hebben. Het spijt me zeer voor je, dat je nu wat tegenslag krijgt met je been. Je had het je waarschijnlijk anders voorgesteld en zo’ elastieke kous is echt niet fijn. Ik weet dat uit ervaring. Heb ik ook zes weken moeten dragen, toen ik mijn nieuwe knie kreeg. Blijf maar vertrouwen houden, want dit is van tijdelijke aard als het goed is.
    Jullie jongens zullen wel erg blij zijn geweest met jullie thuiskomst.
    Lieve groeten en gauw een keer tot ziens in Utrecht.
    Mientje

  15. john noy February 11, 2005 at 5:10 pm #

    hoi loes

    fijn dat je weer terug bent. hoop gauw weer bij je langs te komen. toch lang weggeweest.
    ook groeten voor de familie.

    liefs john

  16. jan Arie van Arendonk February 11, 2005 at 6:47 pm #

    Hallo Loes,

    Goed om te horen dat je weer thuis bent. En, inderdaad jammer van je been. We hebben je belevenissen afgelopen periode op de voet gevolgd. Ook de foto’s die joop, een mede-patient, op de site plaatste zijn heel erg leuk om te zien. De enige vraag van Mariette op dit moment is, hoever wordt het haar bij vrouwen weggeschoren.( is misschien een klein detail, maar voor haar toch belangrijk) Je ziet op de foto’s van Joop en van Theo alleen kale koppies. En bij jou zagen we toch nog redelijk wat haar.

    Voor ons begint het weer opnieuw spannend te worden. We komen waarschijnlijk als een van de eersten aan in China, na hun vakantie en Mariette hoopt dan ook spoedig geopereerd te worden.
    We zullen je update’s en je revalidatie blijven volgen.
    Hopend op een spoedig herstel van je been en verdere progressie,

    Vriendelijke groet Mariette, Menno en Jan Arie

  17. marlies February 11, 2005 at 9:38 pm #

    Lieve Loes en Harry.
    na inderdaad een afwezigheid tot mijn grote vreugde een xe4fsluitend China”stukje. Ik ben blij te vernemen dat de laatste dagen in Peking ook nog leuk zijn geweest. Na een goede thuisreis is het nu echt acclematiseren geblazen. Niet alleen vanwege het trombosebeen maar vooral ook om alles wat jullie hebben meegemaakt een plekje te geven. Tenslotte is China nog maar het begin geweest van naar ik hoop een hele positieve tijd. Ik zal met belangstelling je site en columns blijven lezen. Ik heb genoten van je instelling, relativerende vermogen en doorzettingsvermogen. Dat lees je tussen de regels door dat mag gezegd. Ik hoop dat mijn steun jullie toch iets geholpen heeft en hoop jullie in de toekomst te kunnen blijven volgen. Voor alle dagen die komen zeg ik maar weer dat ook een reis van 1000 km begint met een eerste stap. Aangezien je die eerste stap al gezet hebt zal de rest misschien ook wel lukken.Ook voor Hrry en de jingens heel veel succes en ik las dat een van kinderen examen moet doen straks. Jij ook succes…

  18. Annemieke February 12, 2005 at 10:34 am #

    Fijn om jullie laatste China ervaringen te lezen, wat moet dat frustrerend geweest zijn dat de boel tot 2 keer toe verdween als sneeuw voor de zon! Het is niet alleen dat alles wat zwart op wit staat verdwijnt, datgene wat je schrijft beleef je opnieuw, het raakt je, juist die ervaringen van het afscheid in dat ziekenhuis. Maar uiteraard is het allemaal opgeslagen op jullie “harde schijf “en jullie hebben vast nog weken lang nodig om alle indrukken te verwerken, als daar tijd voor is! Liefs, Annemieke

  19. annemieke February 12, 2005 at 10:52 am #

    en heel veel sterkte met je been! Dat het maar heel snel mag opknappen!

  20. peter en sonja February 12, 2005 at 8:59 pm #

    Hoi Loes en Harrie,

    Wat een vervelend bericht over je been. Dat is nu juist wat je er niet bij kon hebben. Peter vertelde het me via de telefoon, want ik ben op dit moment in Canada bij mijn schoonzusje en zwager om te genieten van wandelen in de sneeuw en lekker kletsen. Ik ben volgende week woensdag weer thuis en kom jullie dan zo snel mogelijk opzoeken.
    Heel veel liefs voor jullie allemaal, Sonja

  21. dion bartels February 13, 2005 at 5:21 pm #

    Lieve Loes en beste Harry,
    Ik heb met je/jullie te doen:dat been komt net even niet goed uit!Maar in ieder geval fijn dat jullie weer verenigd zijn met zoonliefs en dat allemaal in een net verbouwd(en opgeruimd?dat was nodig!)huis.Ik geniet sinds kort van een sabbatical(ik moet nog wel een aantal dingen doen) en dat biedt de mogelijkheid om je te helpen met begeleiding naar de hoogstraat als dat eens nodig is;ook kan ik chaufferen(en nog veel meer!)Bel(06-51134295)of mail maar(zie hierboven).Sterkete en tot ziens/horens!
    Dion Bartels

  22. ella February 13, 2005 at 10:16 pm #

    hoi Loes
    welkom thuis in Utrecht, de stad waar ik ben opgegroeid en mij nog zo dierbaar is..
    wat enorm shit van dat been , ik wil eigenlijk een ander woord gebruiken, maar dan moet ik weer 5 eurocent in ons verboden-woorden-potje doen…ja ja we proberen kinderen op te voeden en allemaal onze taal te kuisen….
    ik las gisteren natuurlijk je column en was gewoon aangedaan.
    mijn vriendin en ik – we delen o.a. dat we chronisch ziek zijn- bellen elkaar wekelijks..maar als het niet gaat en het is shit dan is dat ook gewoon zo. Dus Loes; je doet al genoeg je best en meer dan dat!!!
    laat gerust dat koppie hangen en vloek als dat nodig is.. hopelijk hebben jullie niet zo’n woorden-potje als wij…
    vriendelijke groet van ella uit culemborg..

  23. Ellis February 14, 2005 at 10:28 am #

    Lieve Loes en Harry,
    Welkom weer in Nederland. Blij weer over jullie te lezen. Ondanks dat er geen berichten waren, bleven jullie in onze gedachten. Wat een tegenslag weer van dat been, maar…jullie hebben bewezen als geen ander dat jullie heel wat aankunnen, dus………en zoals jullie merken staan er heel veel mensen achter jullie.
    Heel veel liefs Ellis en de rest

  24. Annemiek, Broos en Felix February 14, 2005 at 11:26 am #

    Joi Loes en harry, lees nu pas de laatste nieuwtjes, we zij een weekje weggeweest naar de zon, maar die scheen daar niet, dus dat viel een beetjeje tegen. Maar goed dat is natuurlijk wat anders balen dan wat ik lees van je been Loes. Wat maf inderdaad dat dat gebeurd terwijl je zo in beweging was met al die therapiën. Ik bel je om gauw langs te komen, want praten gaat me makkelieker af als typen. Groetjes Annemiek.

  25. gerda van Baggem (tai chi) February 14, 2005 at 1:23 pm #

    Lieve Loes en Harry,

    Blij weer iets te horen, was zo gewend om iedere dag op de site te kijken naar jullie ervaringen.
    Wat geweldig dat je nog zoveel van Peking hebt kunnen zien en wat een geweldige echtegenoot, die jou overal naar boven droeg. Het moet voor jou een geweldige ervaring zijn gewwest om op die muur te staan. Fijn dat jullie huis al zover klaar was, maar wat een pech, dat dikke been.
    Lieve Loes, met alles wat je hebt meegemaakt ga je dit ook redden, hoor. Makkelijk gezegd, natuurlijk, maar al dit straks weer beter gaat, kun je echt gaan genieten van alle verbeteringen.
    Veel succes in de Hoogstraat, als ik morgen naar tai-chi ga, zal ik om de hoek kijken in de huiskamer of jij erzit.
    lieve groeten van Gerda 😛

  26. Geertrui Schoonderbeek c.s. February 15, 2005 at 12:42 pm #

    Zeker een week niets van me gelezen.’Het’ ging hier ook even niet zo lekker (eufemisme)Wat een prachtige en indrukwekkende ervaring is die Chinese Muur geweest.Overweldigend…..Nu dan weer terug met beide benen in de hollandse klei.Alles weer naar school, nog pittig zo’n laatste periode voor onze oudsten.Gelukkig is het droog vandaag.Regendagen zoals die van vorige week vervelen snel.Heeft je been nog invloed op de voortgang van de therapie (wat een kromme zin)Hopenlijk begrijp je me toch.
    Is Mient(fysioth) nog werkzaam in de Hoogstraat?Hartelijke groet in ieder geval.’k Ga zo wat eten en daarna gestrekt…bekaf. groet, Geertrui

  27. leen & hannie v.d.bovenkam February 16, 2005 at 2:31 pm #

    lieve Loes en harry, in het internetcafe in de algarve gauw kijken hoe het met jullie is! Thuis, in het verbouwde huis met de roze bloemen. Wat zal dat heerlijk zijn, en nu dat lastige been nog. Wat een tegenvaller. Wat fantastisch toch jullie hele tocht en al die verslagen die we kregen. Loes, geweldig zoals je je schrijftalent gebruikt! Ik zit hier met meer emoties dan veel woorden, dikke zoen voor iedereen, vooral voor Tesje! Liefs, Hannie

  28. Cor van Dam February 18, 2005 at 3:08 pm #

    Beste Loes,
    Fantastisch dat het weer zo goed gaat.
    Een goede vriend van ons heeft helaas niet de mogelijkheid gehad die jij wel hebt gehad.
    Als gevolg van zijn ziekte volg ik jouw columns en deze website.
    Veel sterkte gewenst.

  29. Trees Beugelsdijk-Peterse February 19, 2005 at 8:56 pm #

    Lieve Loes. Eindelijk ondek ik wat er aan de hand is waarom ik niets meer las .Ik ben blij dat je terug bent Ik schrik wel heel erg van je trombosebeen .Je kent mij niet maar ik ben een A.L.S. weduwe en erg geinteresseerd in andere A.L.S.sers.Ik hoop echt dat het helpt en dat er iets word gevonden .Ik zal een kaarsje voor je opsteken. groetjes en sterkte Trees

  30. May Bastiaansen February 20, 2005 at 6:44 pm #

    Hallo Loes en Harry,
    Ik heb met heel veel interesse je verhaal gelezen.Hoop op vlugge beterschap met je been!
    Ik vertrek als begeleidster op 9 maart naar China met een ALS- patiënte.Ik had enkele vragen:
    -Is er hulp voor dagelijks toilet,aankleden ,douchen en WCgebruik?
    -Hoe worden de ziekenhuisrekeningen betaald?Visa, geld afhalen op de bank-het is allemaal zo duister???Kan je mij hierop antwoord geven a.u.b.
    Nog veel goede moed en beterschap.
    Groetjes van een onbekende met veel vragen!
    May

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: