Archive | October, 2005

Het koppie hangt soms toch…

20 Oct

Beste iedereen,

Voor ik het weet is er weer meer dan een maand voorbij…
Mijn leven stond afgelopen maand in het teken van China: zal ik wel of niet gaan, en zo ja, wanneer dan? Nog voor de winter, of weer in januari?

Allerlei beslommeringen hebben deze beslissingen in de weg gestaan. Ten eerste natuurlijk het bezoek aan Belgixc3xab, waarna ik xc3xbcberhaupt niet meer wist of ik naar Peking wilde. Die gedachte is inmiddels veranderd in een positieve: ik ga wel! Uiteindelijk heb ik nog steeds niets te verliezen. De uitnodiging van Dr. Huang kan ik simpelweg niet afslaan.

Belangrijkste raadgevers hierin zijn Harry, Kees en Jan. Zij vinden ook dat ik moet gaan. Overigens ga ik dit keer niet met het hele gezin. Ik heb al met anderen gesproken die wel als begeleiders mee willen, maar ik heb nog niets concreet met hen afgesproken. Eerst moet ik voor mezelf helder hebben wanneer ik ga. Het is voor de anderen ook niet niks om een paar weken huis en werk te verlaten om mee te gaan naar China…

Vorige week was ik in het UMC. In zes maanden zijn mijn longen niet achteruitgegaan! Ook de hoeveelheid zuurstof in mijn bloed was in orde. Erg fijn om te horen, maar toch raadde mijn neuroloog me aan om naar het Centrum voor Thuisbeademing te gaan. Ik heb tenslotte nog steeds af en toe klachten ‘s nachts. Dat zijn waarschuwingen die ik niet in de wind moet slaan. De afspraak staat nu eindelijk. Ik ga een traject in, dat ik tot nu toe voor me uit heb geschoven.

Ik ben de laatste tijd gauw moe. Dat komt dus niet door het achteruitgegaan van de longen. Dan moet de oorzaak elders liggen, en ik weet eerlijk gezegd ook wel waar.
Hier in huis loopt alles minder soepel dan ik zou willen. Toch weer problemen op school (met Kees) en andersoortige stress. Als mijn hulpen er zijn, loopt alles gesmeerd. Maar met name in het weekend gaat het minder goed. Harry en de jongens ervaren al mijn grote en kleine hulpvragen als enorme ballast. Hoezeer ze ook hun best doen, er zijn veel irritaties. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk: Harry is meer dan overbelast en heeft grote moeite met het accepteren van de hele situatie. Kees en Jan zijn pubers. Maar hoe graag zou ik het anders zien…

Van mijn oefenprogramma komt weinig meer terecht. Ik zwem elke week en om de week ga ik naar de fysiotherapeut in de Hoogstraat. Daarnaast wekelijks acupunctuur. Thuis loop ik korte stukjes, maar steeds minder van harte. Het gaat gewoon moeizamer en ik word met name moe in mijn nek. Dan laat ik toch het koppie hangen… Fietsen doe ik ook nog nauwelijks. Het rijden zelf gaat wel, maar voor ik op en weer van de fiets ben…

Schrijven doe ik gelukkig nog steeds graag. Elke week heb ik nieuwe inspiratie voor mijn columns en daarnaast schrijf ik andere dingen. En daarmee ben ik nog lang niet klaar. Ik heb nog heel wat plannen! Zo zie je maar dat beperkingen ook kunnen leiden tot nieuwe uitdagingen.

Lieve groeten, Loes

Advertisements

Het koppie hangt soms toch…

20 Oct

Beste iedereen,

Voor ik het weet is er weer meer dan een maand voorbij…
Mijn leven stond afgelopen maand in het teken van China: zal ik wel of niet gaan, en zo ja, wanneer dan? Nog voor de winter, of weer in januari?

Allerlei beslommeringen hebben deze beslissingen in de weg gestaan. Ten eerste natuurlijk het bezoek aan België, waarna ik xfcberhaupt niet meer wist of ik naar Peking wilde. Die gedachte is inmiddels veranderd in een positieve: ik ga wel! Uiteindelijk heb ik nog steeds niets te verliezen. De uitnodiging van Dr. Huang kan ik simpelweg niet afslaan.

Belangrijkste raadgevers hierin zijn Harry, Kees en Jan. Zij vinden ook dat ik moet gaan. Overigens ga ik dit keer niet met het hele gezin. Ik heb al met anderen gesproken die wel als begeleiders mee willen, maar ik heb nog niets concreet met hen afgesproken. Eerst moet ik voor mezelf helder hebben wanneer ik ga. Het is voor de anderen ook niet niks om een paar weken huis en werk te verlaten om mee te gaan naar China…

Vorige week was ik in het UMC. In zes maanden zijn mijn longen niet achteruitgegaan! Ook de hoeveelheid zuurstof in mijn bloed was in orde. Erg fijn om te horen, maar toch raadde mijn neuroloog me aan om naar het Centrum voor Thuisbeademing te gaan. Ik heb tenslotte nog steeds af en toe klachten ‘s nachts. Dat zijn waarschuwingen die ik niet in de wind moet slaan. De afspraak staat nu eindelijk. Ik ga een traject in, dat ik tot nu toe voor me uit heb geschoven.

Ik ben de laatste tijd gauw moe. Dat komt dus niet door het achteruitgegaan van de longen. Dan moet de oorzaak elders liggen, en ik weet eerlijk gezegd ook wel waar.
Hier in huis loopt alles minder soepel dan ik zou willen. Toch weer problemen op school (met Kees) en andersoortige stress. Als mijn hulpen er zijn, loopt alles gesmeerd. Maar met name in het weekend gaat het minder goed. Harry en de jongens ervaren al mijn grote en kleine hulpvragen als enorme ballast. Hoezeer ze ook hun best doen, er zijn veel irritaties. Dat is natuurlijk niet verwonderlijk: Harry is meer dan overbelast en heeft grote moeite met het accepteren van de hele situatie. Kees en Jan zijn pubers. Maar hoe graag zou ik het anders zien…

Van mijn oefenprogramma komt weinig meer terecht. Ik zwem elke week en om de week ga ik naar de fysiotherapeut in de Hoogstraat. Daarnaast wekelijks acupunctuur. Thuis loop ik korte stukjes, maar steeds minder van harte. Het gaat gewoon moeizamer en ik word met name moe in mijn nek. Dan laat ik toch het koppie hangen… Fietsen doe ik ook nog nauwelijks. Het rijden zelf gaat wel, maar voor ik op en weer van de fiets ben…

Schrijven doe ik gelukkig nog steeds graag. Elke week heb ik nieuwe inspiratie voor mijn columns en daarnaast schrijf ik andere dingen. En daarmee ben ik nog lang niet klaar. Ik heb nog heel wat plannen! Zo zie je maar dat beperkingen ook kunnen leiden tot nieuwe uitdagingen.

Lieve groeten, Loes