Archive | March, 2006

Sneeuw

3 Mar

Terwijl de stad bedekt ligt onder een laag sneeuw, besef ik dat er weer een maand voorbij is. Gisteren ben ik wel even naar buiten geweest, maar vandaag vind ik het te koud. De tuin is mooi om te zien en vanuit het raam aan de straatkant kijk ik op de kerk en bomen in de verte. Een mooi gezicht met al die sneeuw.

Naar aanleiding van mijn vorige weblog schreef Elly mij. Zij bood me haar hulp aan. Na kennisgemaakt te hebben kwam ze op een zaterdag en zondagochtend helpen met opstaan, ontbijten en koffiedrinken. Ook bereidde ze op mijn verzoek het eten voor. Spannend om een nieuw iemand uit te nodigen, maar naar mijn idee klikte het meteen. Ik had twee aangename ochtenden, en morgen komt ze weer!

Het bracht me op het idee via deze weblog een oproep te doen voor nieuwe, betaalde krachten. Ik heb, zoals ik al eerder schreef, meer hulp nodig en heb nu toezegging en extra geld van het PGB. De hulp heb ik echter nog niet georganiseerd. Wel ben ik met twee particuliere thuiszorgorganisaties in gesprek, maar misschien lukt het me ook om via deze weg goede zorg te regelen.

Het lopen gaat moeizamer. Ik ben eerder moe en gisteren viel ik twee keer bijna. Het is maar goed dat de elektrische rolstoel er nu eindelijk is. Hij kwam en kon meteen weer mee, want zoals verwacht kon mijn linkerhand de knopjes niet bedienen. Maar de monteur kwam de volgende ochtend al terug met goede aanpassingen. Nu rijd ik voorzichtig door de kamer en probeer zo min mogelijk verf van de deuren te rammen.

Een grote schok was de overlijdenskaart van Judith Vrijma. Ook zij had ALS en woonde twee straten bij mij vandaan. We hadden ongeveer xc3xa9xc3xa9n keer per maand telefonisch contact. Ook waren we bij elkaar op bezoek geweest. Deze week had ik bij haar langs willen gaan. Zij had twee jongens van 19 en 22 jaar. Zij zijn nu wees, want hun vader overleed een jaar of twaalf geleden bij een auto-ongeluk…

Wat een triest verhaal toch weer. Voor haar en vooral voor haar jongens. Denkend aan hen kon ik alleen maar huilen, totdat ik hen thuis opzocht. Het zijn sterke jongens die weliswaar al veel te veel hebben meegemaakt, maar niet van plan zijn om bij de pakken neer te gaan zitten. Dat geeft me hoop, want zoals Judith helaas liet zien kan het snel gebeurd zijn en ligt het einde op de loer…

Vorige week was ik een dag naar carnaval in Eindhoven. Het was jarenlang een van mijn favoriete feesten. Met een man of acht “doken de vier dagen onder”. Hen heb ik opnieuw ontmoet, samen met mijn broer Joost. Het was erg leuk, al miste ik het actieve carnaval vieren. Enfin, lees maar in column 102.

Lieve groeten,

Loes

Advertisements

Sneeuw

3 Mar

Terwijl de stad bedekt ligt onder een laag sneeuw, besef ik dat er weer een maand voorbij is. Gisteren ben ik wel even naar buiten geweest, maar vandaag vind ik het te koud. De tuin is mooi om te zien en vanuit het raam aan de straatkant kijk ik op de kerk en bomen in de verte. Een mooi gezicht met al die sneeuw.

Naar aanleiding van mijn vorige weblog schreef Elly mij. Zij bood me haar hulp aan. Na kennisgemaakt te hebben kwam ze op een zaterdag en zondagochtend helpen met opstaan, ontbijten en koffiedrinken. Ook bereidde ze op mijn verzoek het eten voor. Spannend om een nieuw iemand uit te nodigen, maar naar mijn idee klikte het meteen. Ik had twee aangename ochtenden, en morgen komt ze weer!

Het bracht me op het idee via deze weblog een oproep te doen voor nieuwe, betaalde krachten. Ik heb, zoals ik al eerder schreef, meer hulp nodig en heb nu toezegging en extra geld van het PGB. De hulp heb ik echter nog niet georganiseerd. Wel ben ik met twee particuliere thuiszorgorganisaties in gesprek, maar misschien lukt het me ook om via deze weg goede zorg te regelen.

Het lopen gaat moeizamer. Ik ben eerder moe en gisteren viel ik twee keer bijna. Het is maar goed dat de elektrische rolstoel er nu eindelijk is. Hij kwam en kon meteen weer mee, want zoals verwacht kon mijn linkerhand de knopjes niet bedienen. Maar de monteur kwam de volgende ochtend al terug met goede aanpassingen. Nu rijd ik voorzichtig door de kamer en probeer zo min mogelijk verf van de deuren te rammen.

Een grote schok was de overlijdenskaart van Judith Vrijma. Ook zij had ALS en woonde twee straten bij mij vandaan. We hadden ongeveer één keer per maand telefonisch contact. Ook waren we bij elkaar op bezoek geweest. Deze week had ik bij haar langs willen gaan. Zij had twee jongens van 19 en 22 jaar. Zij zijn nu wees, want hun vader overleed een jaar of twaalf geleden bij een auto-ongeluk…

Wat een triest verhaal toch weer. Voor haar en vooral voor haar jongens. Denkend aan hen kon ik alleen maar huilen, totdat ik hen thuis opzocht. Het zijn sterke jongens die weliswaar al veel te veel hebben meegemaakt, maar niet van plan zijn om bij de pakken neer te gaan zitten. Dat geeft me hoop, want zoals Judith helaas liet zien kan het snel gebeurd zijn en ligt het einde op de loer…

Vorige week was ik een dag naar carnaval in Eindhoven. Het was jarenlang een van mijn favoriete feesten. Met een man of acht “doken de vier dagen onder”. Hen heb ik opnieuw ontmoet, samen met mijn broer Joost. Het was erg leuk, al miste ik het actieve carnaval vieren. Enfin, lees maar in column 102.

Lieve groeten,

Loes