Archive | February, 2010

Beademen

24 Feb

24 februari 2010

 

 

In januari moest ik opnieuw naar het centrum voor thuisbeademing. Hoewel de bloedgassen (overdag) nog in orde waren, besloot ik in overleg met de specialist en Harry om te starten met nachtbeademing. Dit omdat ik steeds slechter sliep en inmiddels angstig de nacht in ging vanwege de hartkloppingen en het zweten. Bovendien was ik overdag doodmoe en kortademig. Ik wist dat ik deze stap moest nemen, maar vond het buitengewoon moeilijk. Een nieuwe fase is aangebroken in dit ellendige ziekteproces en ik zie het als "Het begin van het einde".

 

 

Verrassend snel kon ik terecht in de kliniek in Arnhem. Hier is een speciale afdeling, waar men 's nachts de bloedgassen meet terwijl je slaapt. Daar bleek dat ik een veel te hoog koolzuurgehalte had, wat betekent dat ik te weinig zuurstof aanmaak in de nacht. Beademen bleek noodzakelijk. De stap hiernaartoe was een grote en zeer emotionele, maar de opvang, behandeling en begeleiding op de afdeling AVA van Groot Klimmendaal was buitengewoon goed.

 

 

En dan moet je wennen aan een onnatuurlijke situatie, waarin een apparaat bepaalt hoe je ademt. Het duurt wel even voordat je lichaam zo ver is! De eerste nachten waren een ellende, en alleen dankzij een zeer geduldige nachtverpleegkundige lukte het me om een balans te vinden met de machine. Toen dat eenmaal was gebeurd, ging het allemaal heel snel en binnen een week was ik weer thuis.

 

 

Inmiddels zou ik niet meer zonder beademing willen slapen. Niet kunnen ook, want dat is zelfs gevaarlijk. Ik slaap nu hele nachten door en begin overdag steeds meer energie te krijgen. Ik was bang dat ik voortdurend om hulp moest vragen in bed, maar het tegendeel is waar. Ik slaap namelijk! Voor degene die naast me ligt is het overigens een ander verhaal… Achteraf besef ik echter dat ik zeker een jaar, misschien wel twee roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd.

 

 

Tot zover, Loes

Advertisements

Beademen

24 Feb

24 februari 2010

 

 

In januari moest ik opnieuw naar het centrum voor thuisbeademing. Hoewel de bloedgassen (overdag) nog in orde waren, besloot ik in overleg met de specialist en Harry om te starten met nachtbeademing. Dit omdat ik steeds slechter sliep en inmiddels angstig de nacht in ging vanwege de hartkloppingen en het zweten. Bovendien was ik overdag doodmoe en kortademig. Ik wist dat ik deze stap moest nemen, maar vond het buitengewoon moeilijk. Een nieuwe fase is aangebroken in dit ellendige ziekteproces en ik zie het als "Het begin van het einde".

 

 

Verrassend snel kon ik terecht in de kliniek in Arnhem. Hier is een speciale afdeling, waar men 's nachts de bloedgassen meet terwijl je slaapt. Daar bleek dat ik een veel te hoog koolzuurgehalte had, wat betekent dat ik te weinig zuurstof aanmaak in de nacht. Beademen bleek noodzakelijk. De stap hiernaartoe was een grote en zeer emotionele, maar de opvang, behandeling en begeleiding op de afdeling AVA van Groot Klimmendaal was buitengewoon goed.

 

 

En dan moet je wennen aan een onnatuurlijke situatie, waarin een apparaat bepaalt hoe je ademt. Het duurt wel even voordat je lichaam zo ver is! De eerste nachten waren een ellende, en alleen dankzij een zeer geduldige nachtverpleegkundige lukte het me om een balans te vinden met de machine. Toen dat eenmaal was gebeurd, ging het allemaal heel snel en binnen een week was ik weer thuis.

 

 

Inmiddels zou ik niet meer zonder beademing willen slapen. Niet kunnen ook, want dat is zelfs gevaarlijk. Ik slaap nu hele nachten door en begin overdag steeds meer energie te krijgen. Ik was bang dat ik voortdurend om hulp moest vragen in bed, maar het tegendeel is waar. Ik slaap namelijk! Voor degene die naast me ligt is het overigens een ander verhaal… Achteraf besef ik echter dat ik zeker een jaar, misschien wel twee roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd.

 

 

Tot zover, Loes