5 May

De grote klok en die eenzame trompet

Het is echt herdenkingsweer. Helder en fris, de zon schijnt. In de wind ruisende bomen, die nog vers groene bladeren hebben. Wel al vol in het blad. In de zomer is alles donkerder groen en stoffiger, al is het dit jaar nu ook al kurkdroog.

Ik kan het niet laten om te mijmeren op een dag als deze. Harry en ik gaan meestal naar het Domplein, waar een officixc3xable plechtigheid plaatsvindt met veel volk. Maar ik ging ook wel naar de begraafplaats en nam dan de kinderen mee. Het is er altijd doodstil, tenminste als je de uitbundige merelzang niet meerekent. Bij de oorlogsgraven staat een krans en liggen bloemen. Oud-verzetsstrijders komen daar nog jaarlijks om te herdenken. Het groepje wordt wel steeds kleiner.

Een gek idee vind ik het trouwens dat ik maar twaalf jaar na de bevrijding ben geboren. Toen was de oorlog nog maar zo kort geschiedenis. Thuis keken we altijd naar de kranslegging op de Waalsdorpervlakte. De grote klok en die eenzame trompet maakten indruk. En daarna natuurlijk het Wilhelmus.

Dezer dagen smul ik eerlijk gezegd van alle documentaires en films over de Tweede Wereldoorlog. Vooral als ze over gewone mensen gaan. Verzetshelden zijn geen gewone mensen. Wat zij deden, en ook wat joodse mensen overkwam, is zo groots, dat ik me nauwelijks met hen kan identificeren.

Zij die niks deden, niet durfden, een misstap maakten, die kan ik beter begrijpen. Het is zo menselijk om verlamd te raken door angst of bijvoorbeeld uit armoede verkeerde dingen te doen om aan geld te komen. Ik hoop natuurlijk dat ik anders had gehandeld, maar dat weet je nooit.

One Response to “”

  1. Elly van Dam May 18, 2011 at 5:19 pm #

    Hallo Loes,

    Kwam even kijken op je log om te zien hoe het gaat met je.

    Ik ben van voor de oorlog en ben in februari ’45 naar het oosten van het land gegaan met een kindertransport, vanwege de honger.
    Gelukkig overleefd net als m’n ouders, zusje en broertje.
    Ik herinner me nog goed dat ik op m’n knieen in de gang lag te bidden als ze vlakbij ons de brug bij de D.E. bombardeerden, of het probeerden in ieder geval.
    De omgekeerde fiets, om stroom mee op te wekken, m’n vader en twee ooms onder het luik in onze slaapkamer, als er een rassia gehouden werd, de angst die je dan al had als kind.
    En dan te bedenken dat er hedentendage nog zoveel mensen in oorlogsgebieden leven, om te huiveren.

    Hoop dat je het nog steeds redt.
    Hartelijke groeten, Elly

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: