Archive | June, 2011

Dat is beschaving

26 Jun

Het zal mijn tijd wel duren. Pas in 2014 worden de betalingen van het persoonsgebonden budget stopgezet en dan ben ik er waarschijnlijk niet meer. Trouwens, ik denk dat ik tot de groep zogeheten ‘zware gevallen’ behoor, die recht blijft houden op het PGB. Maar voorlopig weet ik dat nog helemaal niet zeker.

Het kabinet Rutte hakt met de botte bijl in op zo’n beetje alles wat Nederland tot een beschaafd land heeft gemaakt. Onderwijs, cultuur, geestelijke gezondheidszorg, sociale werkvoorziening, overal wordt fors op bezuinigd.

Ook het persoonsgebonden budget moet eraan geloven. Dit prachtige product is ongeveer vijftien jaar geleden door Erica Terpstra in het leven geroepen. Het sterke staaltje emancipatie voor de mens met een beperking was een paradepaardje van de VVD.

Heb je een lichamelijke handicap, word je chronisch ziek of je partner dement, is je kind verstandelijk beperkt of autistisch, dan kun je (AWBZ-)geld krijgen om je eigen zorg in te kopen. Jij bepaalt welke zorg je nodig hebt en wie je helpt.

Ik heb al tien jaar een PGB. Daardoor hoef ik niet naar een verpleegtehuis, maar ben ik ook niet afhankelijk van een thuiszorgorganisatie met al haar beperkingen. Ik regel alles zelf en dat is juist zo fijn. De regie in eigen handen houden in een situatie waarin je toch al zo afhankelijk bent, is een groot goed.

Dat geldt ook voor hen, die relatief minder zorg nodig hebben. Zelf kunnen bepalen hoe je je hulp organiseert, schept autonomie. Dat is beschaving. Natuurlijk zijn er excessen en profiteurs. Die heb je overal. Maar pak dan de indicatiestelling en controle aan in plaats van 90 procent van de PGB-houders te straffen.

Rutte zou trots moeten zijn op het PGB en staatssecretaris Veldhuijzen van Zanten moet zich diep schamen, omdat ze aan deze ingreep meewerkt. Het is voor hen te hopen, dat zij in de toekomst niks gaan mankeren.

Advertisements

Natuurlijk ben ik jaloers

26 Jun

In de rietkragen langs de oevers van Vecht en IJssel zongen kleine karekieten, rietzangers en rietgorzen. Verder hoorden we merels, zanglijsters en al het andere denkbare zingend gevogelte.

Tot mijn grote vreugde overstemde de motor van ons varende vakantiehuis dit permanente, gratis voorjaarsconcert niet. Het was vanwege het zingen van de vogels dat ik de vaarvakantie dit jaar in het voorjaar wilde doen.

Mam en ik lieten ons voor de tweede keer door schipper Fred over de Nederlandse wateren verplaatsen. Een jaar geleden naar de kop van Noord-Holland, nu was Overijssel aan de beurt. Het voor een gehandicapte passagier aangepaste schip beviel vorig jaar tenslotte goed.

Spakenburg, Kampen, Blokzijl, Vollenhove. Stadjes met een rijke historie en een hoog gehalte aan grijze echtparen, die van hun pensioen genietend de terrassen bevolkten. Ze aten veelal een uitsmijter met ham en kaas, om vervolgens op hun elektrisch versterkte, identieke fietsen kalm naar het volgende torentje aan de horizon te trappen. Ook zwaaiden we ze veelvuldig toe op hun boten.

Een vredige aanblik, maar na het zoveelste pittoreske plaatsje werd ik een beetje opstandig. Jaloezie, omdat ik nooit van een oude dag zal genieten? Trouwens, zelfs met veel fantasie zou ik Harry en mijzelf nog niet op deze wijze bejaard zien worden.

Hoe dan ook, natuurlijk ben ik jaloers. Samen oud worden, dat is toch wat iedereen wil? Samen leuke dingen doen, daarvoor blijf je toch bij elkaar? Bij ons loopt het anders en dat maakt ons allebei opstandig.

Maar de honderden zwanen en tientallen ooievaars maakten een hoop goed en wat te denken van een gekraagde roodstaart! En mam begreep me wel. Dat is zo fijn van moeders. Ze begrijpen zo veelx85

Beestje

3 Jun

We waren allemaal dol op haar, die kleine tijgerkat. Beestje was mooi, slank, aanhankelijk en speels. Ze rende achter speelgoedmuizen aan, maar liever nog speelde ze met een levende. Laatst bracht ze een arme muis mee naar binnen en was er een hele middag zoet mee.

De ekster die ze ving, was net zo groot als zijzelf. Ze legde hem in de kelderkast en ze kon ons niet uitleggen wat dit eigenlijk voor nut had. Wel waren we trots op haar.

Een favoriete houding van Beestje was op haar rug liggend, met voor- en achterpootjes gestrekt, in de armen van bij voorkeur Kees. Ze was dan volkomen ontspannen. Maar verder nam ze elke mogelijkheid te baat om de straat op te glippen en ze zocht het avontuur steeds verder van huis. De drukke straat achter ons werd haar fataal.

Want nu is plotseling die kleine poes, die ons zo veel plezier en afleiding gaf, dood. Dat geeft ‘gewoon’ verdriet. Maar het doet me tevens beseffen hoe zwaar en niet normaal ons leven eigenlijk is. Hoe verdriet van een heel andere orde ons bestaan voortdurend beheerst en ondermijnt.

Troostrijk waren trouwens de vrijwilligers van de Dierenambulance, die onze poes van de straat hadden meegenomen. Harry en Kees haalden haar op en het trof hen met hoeveel respect zowel zij als Beestje werden bejegend.

Beestje was ook een ster in het vangen van vliegen en wespen. Ze danste de kamer door, net zolang tot ze tevreden een levende bonbon kon wegkauwen. Terwijl ik dit schrijf, kijk ik door het raam van de voorkamer. Daarop staat alweer een paar maanden een pootafdrukje van Beestje, als gevolg van de jacht op een bromvlieg. Voorlopig moeten we de ramen maar niet zemen.

Kom op, Mihai!

3 Jun

Al ruim twee weken lang hoop ik vurig op herstel van Mihai Nesu. En lang niet ik alleen, trouwens. Tijdens een training valt een voetballer van FC Utrecht zo ongelukkig bovenop zijn Roemeense collega, dat één van diens bovenste nekwervels breekt. Van de ene seconde op de andere is Mihai vanaf zijn nek verlamd.

Na een vijf uur durende operatie begint het wachten op verbetering. Want er moet iets van een tinteling, een beetje gevoel terugkomen, wil er hoop zijn dat hij zijn armen en benen weer zal kunnen bewegen. En dan is nog maar de vraag, hoeveel functie Mihai zal terugkrijgen.

Voor een ‘gewoon’ mens is dit moeilijk te bevatten. Als je normaal door het leven loopt, dan kun je je nauwelijks voorstellen hoe het is om verlamd en daardoor volledig afhankelijk te zijn. Laat staan als je, zoals deze jongen, topsporter bent.

Ik heb nog wel gevoel in mijn ledematen, maar ik kan mijn armen en benen ook niet meer gebruiken. Ik weet dus hoe het leven van een verlamde er uitziet. Maar ook hoe je langzaam maar zeker kunt wennen aan je huidige staat van zijn.

Dat het mogelijk is te leren omgaan met je fysieke afhankelijkheid, met zorgverleners, hulpmiddelen, enzovoort. Dat je uiteindelijk zult gaan beseffen dat jouw leven weliswaar niet meer ‘gewoon’ is, maar daarom nog niet minder (de moeite) waard.

Maar wat heb je als 28-jarige topvoetballer aan die mooie woorden? En je vrouw, en je ouders? En vooral niet te vergeten de collega-voetballer die helemaal buiten zijn schuld bij dit ongeluk was betrokken?

Mihai is mentaal sterk en positief, zeggen zijn behandelaars. Dat is heel goed nieuws, want die instelling is onmisbaar in het proces van een zo groot mogelijk herstel. Dat is tenslotte waar iedereen vurig op hoopt. En hoop, die mag je nooit opgeven. Ik wens alle betrokkenen ontzettend veel sterkte en hoop toe. Kom op, Mihai!