Archive | January, 2013

Alles is eender

31 Jan

Het is een intrigerende gedachte dat ik een paar dagen heb rondgedoold in het hoofd van Ingmar Heytze, stadsdichter van Utrecht. In de binnenkant van zijn hersenpan bestond geen zwaartekracht, waardoor ik langzaam buitelend van de ene kant naar de andere zweefde.

Denk aan een bewegend figuurtje op het bureaublad van een computer of aan André Kuipers in zijn ruimteschip, en je ziet me gaan. Omhoog, omlaag, alles is eender. Ga ik vóór- of achteruit?

ALSOF DE ZWAARTEKRACHT NIET BESTAAT

Voor Loes Claerhoudt, Utrechter van het jaar 2012

De wereld gaat van grauw naar groen
Appels zweven één voor één terug

naar hun tak onder het bladerdak.
Je strekt een teen. Twee vingers, drie,

je heft je hand en haalt diep adem.
Langzaam klim je uit jezelf omhoog:

het leven van bewegen, dat je uit
moest trekken als een jas, gaat aan.

Dan sta je op. Je haalt de schone kleren
van de lijn en bergt de knijpers weg.

Ingmar Heytze

Uitleg van Roosje Keijser (de Zwarte Hen Pers), die het gedicht in een oplage van één heeft gedrukt:

“Het papier dat is gebruikt, heb ik genomen omdat u een aantal keer naar China bent gereisd. Het was te kort dag voor mij om Chinees papier te vinden, dus heb ik voor ander Aziatisch (namelijk Thais) papier gekozen.
De gebruikte letter, de Perpetua, is in de jaren ’20 ontworpen door de beroemde letterontwerper Eric Gill. Op de computer is hij door zijn verfijnde vorm een populaire letter met schreef (net zoals bijvoorbeeld de Times Roman). Maar als letter in lood hebben niet veel drukkers er de beschikking over. De letter is sierlijk, maar oogt breekbaar, ook al heb ik het geheel in een groter corps (namelijk 18 punts) gezet. Dat breekbare staat voor de situatie waarin u zich bevindt.
De kleur, wat donkerder maar vurig rood, heb ik gekozen omdat het staat voor leven, kracht, warmte en liefde. Termen die meteen naar voren komen bij het lezen van uw weblog en columns.”

Advertisements

Roze-wolk-gevoel

31 Jan

Het is in een oplage van één gedrukt op geschept papier van Aziatische makelij. Over kleur en lettertype is door drukker Roosje Keijzer nagedacht met eenzelfde zorgvuldigheid als waarmee Ingmar Heytze zijn woorden koos.

Kijkend naar het gedicht dat Ingmar speciaal voor mij schreef, leef ik alweer een week op een roze wolk. Felicitaties blijven maar binnenkomen en ik lees al die aardige berichten elke keer opnieuw. Eerlijk gezegd doe ik bijna niks anders.

Dat iedereen het me zo gunt en dat ik het zo verdien om gekozen te zijn tot Utrechter van het Jaar; ik ga het onderhand zelf ook geloven. Vandaar dat ik hoog boven iedereen zweef en af en toe even naar het ‘gewone volk’ daar beneden kijk.

Januari is de maand waarin voor de meeste mensen alles weer doorgaat. Kerstboom aan de straat, oud geworden oliebollen in de kliko en maar weer naar werk of school. Het is gedaan met de loomluie, door donkere dagen omhulde winterslaap.

Als de hulp om negen uur ’s morgens naast mijn bed staat, ben ik nog in diepe slaap. Opstaan? Voorlopig peins ik er niet over. Nog een uurtje slapen, kopje koffie en dan maar eens rustig aanstalten maken om er uit te komen.

Of niet. Tegenwoordig neem ik wel eens een ‘pyjamadag’. Een berucht fenomeen, maar wel lekker, hoor! Opstaan is, net als elke dag douchen, vermoeiend en af en toe ben ik blij dat ik niet hoef.

Het grote verschil met de verpleeghuizen, waar door personeelstekort patiënten regelmatig een dag niet in de kleren komen, is dat ik er zelf voor kan kiezen. Ik prijs mezelf nog maar eens gelukkig met het PGB, het Persoonsgebonden Budget.

Ook voor het roze-wolk-gevoel is het goed. Ik doe nog eens een dut, ‘kijk’ weer even naar het hardwerkende volkje daar beneden en lees voor de honderdste keer Ingmar ’s mooie gedicht voor mij. Ingmar, Roosje en iedereen die op me heeft gestemd: heel erg bedankt!