Archive | February, 2013

‘Zin in een kopje thee?’

26 Feb

Al vroeg komen ze allebei voor in mijn dagboeken, die ik aan het herlezen ben. Ik probeer immers een kroniek te maken van wat ik zoal heb meegemaakt in mijn leven. Terugkijken vind ik een prettiger bezigheid dan nadenken over de toekomst.

“Ik beloof je eeuwige trouw”, zei een goede vriend tegen me, de eerste keer dat we elkaar zagen, nadat ik te horen had gekregen dat ik ALS had. Ik was het vergeten, maar het stond in mijn dagboek op 9 mei 1999.

Van zeker drie ‘beste‘ vriendinnen kan ik me deze belofte nog wél herinneren. Maar allemaal zijn ze afgehaakt; al jaren spreek ik ze niet meer. Een andere vriendin zei zoiets indertijd bewust níét. Je kunt immers toch nooit weten hoe het loopt in het leven? Bovendien: belofte maakt schuld.

Deze vriendin schuift nu niet aan bij gesponsorde galadiners, bedoeld om geld op te halen voor onderzoek naar ongeneeslijke ziekten. Nuttige en (helaas) noodzakelijke bijeenkomsten waaraan bekende Nederlanders belangeloos meedoen en waar iedereen zich comfortabel baadt in een avondje goedheid jegens de zieke medemens. Maar wat ze wél doet: na veertien zieke jaren belt ze nog altijd een paar keer per maand. “Zin in een kopje thee? En ik heb risotto gemaakt. Zal ik wat meenemen?”

En hij, die trouwe vriend, kijkt niet met een bezweet hoofd op van zijn racefiets in de camera’s, nadat hij als held en weldoener zes keer (met de beste bedoelingen overigens) een berg heeft getrotseerd. “Daar ben ik toch veel te lui voor”, zou hij het idee lachend wegwuiven. In plaats daarvan komt er elke drie á vier weken een berichtje van ‘m. “Zullen we naar de film?” Of: “Hapje eten samen?”

Met hen –die vriend en vriendin- heb ik door de tijd heen heel wat lief en leed gedeeld. En ik ben ze oprecht dankbaar voor hun trouw!

Advertisements

We blijven lachen

13 Feb

Harry en ik verheugden ons vorige week maandag op ‘’T Schaep in Mokum’. Daar kijken we altijd samen naar. Ik lig dan in bed en Har zit naast me. We genieten altijd enorm van deze erg leuke serie.

Maar om vijf uur ’s middags kreeg Nederland te horen dat klokslag zeven uur de koningin een toespraak op de televisie zou houden. Over de inhoud was niets bekend, maar de radio stond bol van de berichten over wat er allemaal zou gebeuren als Beatrix ging aftreden.

‘Al die speculaties over aftreden. Misschien gaat ze wel iets heel anders meedelen’, zei ik tegen mijn hulp. ‘Ja, er zijn in de kast nog wat speculaasjes’, was haar antwoord. Met de beademing op ben ik niet altijd even goed te verstaan.

Het Schaep ging niet door, maar een hele avond live-televisie over het koningshuis was ook wel genieten. Improviserende journalisten, oude beelden van koninginnen en prinsen. Entertainment van de bovenste plank.

En het voordeel is, dat we nou een week langer plezier kunnen hebben van die droge Amsterdamse humor en mooie liedjes. Van Cootje de Beer (Pierre Bokma), die na twee bijna–doodervaringen oog in oog staat met overleden Opoe, die regelmatig als engel aan het gezelschap verschijnt. Hij denkt dat hij ter plekke dood blijft en belandt in een zware ‘depressie’.

En van Lucas, die zowel zichzelf als zijn moeder speelt. Marc Marie Huibrechts doet dat meesterlijk en je voelt het wringen tussen de twee generaties zó sterk, dat het bijna pijn doet. Arie en Riek Balk zijn ook steeds erg vermakelijk in hun nuchtere reacties op wéér tegenslag.

Ook zonder ‘t Schaep blijven we gelukkig lachen. Het beademingsmasker bemoeilijkt mijn praten, waardoor ik soms woorden weglaat. Vanavond wees ik met mijn hoofd naar de laptoptafel en zei :’Dichterbij.’ Even later stond er een glaasje wijn naast me.