Archive | August, 2013

Hemelse muziek

23 Aug

Het moment dat ik languit op mijn bed lig, geeft eenzelfde sensatie als dat van de eerste slok koffie op een dag. Een bevrijding, verademing, extase, zo je wilt. Gestrekte benen, rechte rug, ontspannen schouders na een lange dag stilzitten.

De dag was zo lang, omdat ik met Harry de aftrap van het festival Oude Muziek bijwoonde. Receptie, concert in de Domkerk en daarna nog een huisconcert. Zeer de moeite waard, maar wel een aanslag op mijn energie.

Dan trekt degene die me naar bed helpt ondergoed en nachthemd recht; alle plooien moeten zijn gladgestreken. Vervolgens houdt de hulp mijn voeten stevig tegen. Ik heb nog een beetje kracht in mijn benen, zodat ik mezelf omhoog kan duwen op het bed.

Er was een Oostenrijks gezelschap, dat een mis van Muffat uitvoerde. Jongenssopranen zongen met hun ijle stemmen. Breekbaar, maar glaszuiver. We zaten mooi vooraan in een volle kerk.

Daarna gaat het bed in de zitstand; benen en rugleuning omhoog en twee kussens moeten mijn hoofd goed ondersteunen. Een secuur werkje, net als het rechtleggen van mijn handen. Ik blijf namelijk tot de volgende ochtend in dezelfde houding liggen.

Het Van Schijndelhuis aan het Pieterskerkhof had zijn deuren geopend voor een concert later op de avond. Na een korte, maar interessante inleiding over dit architectonisch bijzondere huis, zongen twee baritons liefdesliederen uit de vroege renaissance.

De knop die nu naast mij wordt gebogen, kan ik indrukken met mijn hoofd. Hiermee bedien ik de televisie, ik kan de stand van het bed veranderen en een alarm laten afgaan. Dan krijg ik nog een grote pot thee met honing geserveerd, die ik via een slangetje tot mij neem.

Hemelse muziek streelde mijn oor, mijn wang, mijn hele wezen. Alsof ik wegzakte in een antieke, met gouddraad bestikte crapeau. Of nee, het was mijn bed, dat mij omhulde met warme klanken. 

Advertisements

Wilskracht en doorzettingsvermogen

2 Aug

Ze kreeg last van haar knie en ging naar de dokter. Die constateerde een tumor, waarna de toen zestienjarige werd behandeld. Tumor weggehaald en chemotherapie. De medicijnen bleken echter zó verwoestend te hebben gewerkt, dat op een bepaald moment haar hart nog maar voor tien procent functioneerde.

In Nederland kwam ze de eerste vijf jaar niet in aanmerking voor een harttransplantatie; in Duitsland hoef je maar één jaar kankervrij te zijn. Dus lag ze daar veertien maanden aan een kunsthart, waarna ze een nieuw hart kreeg.

Toen ze eindelijk haar leven leek te kunnen hervatten, bleek ook een nier dusdanig te zijn aangetast, dat ze acuut aan de dialyse moest. Nu, met ook een nieuwe nier en inmiddels in de twintig, is ze directeur van een kinderdagverblijf en tweevoudig zwemkampioen bij de paralympische spelen.

Hoe heeft ze dit alles doorstaan en het vervolgens zover kunnen brengen?  Zelf zegt ze kalmpjes, dat ze ‘gewoon geluk’ heeft gehad. Hoop, wilskracht en doorzettingsvermogen zijn  naar mijn idee eerder de ingrediënten voor het welslagen van dit prachtige leven.

Misschien kijk ik teveel televisie. Doorgaans lig ik tegen tienen in bed, ook op zwoele zomeravonden, beademing aan en dan zie ik de hele wereld voorbij komen. Zo ook deze jonge vrouw, die te gast was bij Knevel en Van den Brink.

Ze valt onder mijn kopje ‘Ongelooflijke verhalen’, net als de eveneens zestienjarige Carina, die na een ongeluk hersendood werd verklaard. Ze kreeg geen medische behandeling meer, zodat ze zou gaan sterven, maar in plaats daarvan ontwaakte ze uit haar coma en herstelde binnen een jaar naar vrijwel de oude Carina.

Ja, ik kijk teveel televisie. Puur om voor een paar uur uit mijn eigen leven te breken. Om weg te drijven van mijn eigen moeizame bestaan en dat van mijn naasten. Dan droom ik weg in deze mooie verhalen van kracht, hoop en geluk en word ik vrolijk door die jonge meiden.