Archive | November, 2013

Hoe ik ooit was…

22 Nov

‘Kennelijk had ik het nodig ‘, zei ik tegen mezelf. Een hele ochtend in bed gebleven, omdat ik zo slecht had geslapen. Was pas om één uur beneden en voelde me daar zó mies om. Wat doe ik toch eigenlijk met mijn leven? Ik verkwansel mijn tijd. En die is er al zo weinig…

De volgende nacht weer geen oog dicht gedaan, maar nu wel op de normale tijd uit de veren, wat betekent dat ik om elf uur beneden ben. Met prikkende oogjes kijk ik dan al uit naar de avond; ik duik maar lekker vroeg weer in bed. Doorgaans lig ik er om uiterlijk tien uur in, nu nog twee uur eerder.

Met plezier lees ik in mijn oude dagboeken hoe actief ik vroeger was:

20 augustus 1992

‘Een productieve dag gehad. Veel gedaan voor de lessen. Dat was hard nodig ook. Ik had nog niks op papier. Nu zit het lesschema globaal in elkaar en de eerste les is er in grote lijnen. Daarnaast wat telefoontjes gepleegd voor het Festival Oude Muziek. Ik ga toch weer wat klusjes doen, zodat ik een paar concerten kan bijwonen. Wel leuk dus! Verder de badkamer gedaan, het truitje afgemaakt voor baby L en op kraambezoek geweest. En dan de hele dag de jongetjes om me heen. Ik zat al vóór zevenen te werken, nu is het één uur en prikken mijn oogjes.’

Ook dat was ik. Stilzitten? Ik wist niet wat het was, laat staan dat ik het kon, ook al ‘prikten mijn oogjes‘ (een uitspraak die ik kennelijk al negentien jaar graag gebruik). De jongetjes waren toen vijf en één jaar; in een tijdrovende leeftijd, dus.

Waarom dit citaat uit mijn dagboek? Om hen die mij toen niet kenden en zij die het zijn vergeten, te laten weten hoe ik ooit was. Gewoon, energiek en vol van wat het leven allemaal heeft te bieden!

Advertisements

‘Carnaval op de Berg’

8 Nov

Het aantal deelnemers aan de Alpe d’HuZes voor 2014 is gehalveerd, meldde het Algemeen Dagblad afgelopen zaterdag. Reden is dat de bedenker, oprichter en organisator van dit evenement zich voor zijn werkzaamheden heeft laten betalen met sponsorgeld.

Tsja, als de opbrengst van zo’n fietsactie 28 miljoen euro is, wat is dan drie ton salaris voor al die geleverde inspanningen? Is dat nou zo onredelijk geredeneerd?

Trouwens, het is niet onaardig bedoeld en ik twijfel ook niet aan de goede bedoelingen, maar: wat is dat toch met die sponsoracties? Je hoort er als fatsoenlijk burger tegenwoordig niet meer bij, als je niet één keer per jaar wandelt, jogt, fietst, zwemt of galadineert voor een goed doel.

Er moet immers geld worden opgehaald voor onderzoek tegen ziekten als kanker, alzheimer, MS, ALS en noem alle ellende maar op. Maar particuliere geldinzamelingen voor chronisch zieken zouden in dit beschaafde land toch eigenlijk niet nodig hoeven zijn. Gemeenschapsgeld en verantwoorde investeringen door de farmaceutische industrie zouden afdoende moeten zijn om de wetenschap haar werk te laten doen.

‘Wij doen iets voor de goede zaak‘, klapt iedereen elkaar op de schouders, want met zijn allen ‘trappen we ALS de wereld uit‘ of beklimmen tegen kanker zes keer een hoge berg. Men spant zich een paar uur in, drinkt daarna gezellig een borrel en heeft een goed gevoel.

Wat bij Alpe d’HuZes in 2006 begon als een ingetogen en emotioneel initiatief om iets teweeg te brengen voor een doodzieke vader of voor de lotgenootjes van een aan kanker gestorven kind, groeide uit tot een feest dat dit jaar zelfs ‘Carnaval op de Berg’ werd  genoemd, compleet met fanfarecorpsen en kratten bier langs de weg.

Maar nu is de happening gehalveerd. Hebben de familieleden en andere dierbaren van de vierduizend afzeggers (samen goed voor een slordige 15 miljoen euro) dan ineens geen kanker meer? Of is het nieuwtje er van af?