Archive | December, 2013

Stilleven

29 Dec

In mijn hoofd tikt een klok. Het geeft de dagen structuur, een element dat ik tegenwoordig nodig heb om de tijd door te komen. Vaak weet ik zonder horloge tot op vijf minuten nauwkeurig hoe laat het is.

En toch overvalt de snelheid van de tijd me voortdurend. Dat zou je niet verwachten bij iemand die zo’n stil leven leidt als ik. Telkens ben ik bij het horen van een bepaald radioprogramma verrast, dat er opnieuw een week voorbij is.

‘Is het écht alweer een jaar geleden dat het kerstmis was?’, vraag ik mezelf tegenwoordig vertwijfeld af. Wat vliegt de tijd toch voorbij. . . Dit soort gedachten hoort bij het ouder worden, maar zó oud ben ik toch nog niet?

Door de omstandigheden leef ik tegenwoordig wel een soort bejaardenbestaan. Geen werkkring, geen studie, geen clubs. Daarvoor heb ik met mijn 56 jaar simpelweg te weinig energie. Met zo’n uitspraak over bejaarden moet ik trouwens voorzichtig zijn; veel ouderen hebben het zo druk als een klein baasje.

Totdat er plotseling iets mis gaat. Mijn 85-jarige moeder is na een onfortuinlijke val genoodzaakt om te revalideren van een heupbreuk. Ze voelt zich ineens tien jaar ouder, terwijl ze toch de jongste al niet meer was.

Melancholie hoort bij dit jaargetij. Nu ik veel tijd heb weg te peinzen en ’s middags tegen vieren de schemering al intreedt, begint de mijmering naar vervlogen momenten. Want ook dát heb ik gemeen met de ouderen: terugkijken naar het verleden.

Toch is er in mijn directe omgeving genoeg beweging in de lucht om me voorwaarts te richten. Werk, studie en andere bezigheden houden iedereen, ook mij, alert en actief. Want zó’n stilleven is mijn bestaan nou ook weer niet. Dankbaar beweeg ik mee en doe de dingen die ook ik nog kan. Zoals in deze column alle lezers het beste wensen voor het nieuwe jaar!

Advertisements

Een detective-fantasie: whodunnit?

14 Dec

Eén van mijn grote liefhebberijen is het kijken naar detectives. Vooral de Engelse zie ik graag. Ik raakte van de week geïnspireerd en maakte mijn eigen ‘krimi’, waarbij ik mijn fantasie de vrije loop liet. Betrokkenen mogen dit verhaal dan ook vooral niet persoonlijk opvatten!

Het was zo eenvoudig geweest. Binnen een minuut trad de dood in. Dankzij haar verlamming had de ALS-patiënte zich niet kunnen verweren toen het kussen haar de adem afsneed. Zwakke longen deden het licht snel doven en vijftien jaar geploeter met een ellendige ziekte was ten einde.

Was het haar echtgenoot geweest, die in een toestand van radeloze woede tot deze daad was overgegaan, nadat ze hem het bloed onder de nagels vandaan had gehaald met haar eeuwige geklaag en gezeur om hulp en aandacht?

Of één van de twee zonen, die ze verstikte onder haar niet aflatende stroom van aanwijzingen en tips omtrent studie en andere werkzaamheden, gepaard gaand met verwijten en boze blikken als zij de goede raad van hun moeder in de wind sloegen?

Het kon ook de hulp zijn geweest. Ze had de hulpeloosheid en zwakte van de zieke patiënte niet meer kunnen aanzien en in een ‘vlaag van barmhartigheid‘ verrichtte ze de daad om een einde aan de lijdensweg te maken.

‘Weggaan. Verdwijnen in het niets. Me nergens meer mee bemoeien. Met niemand, alleen met mezelf. Wat moet dat heerlijk zijn. Het gaat niet meer. Ik geef het op. De enige oplossing is de dood.’

Dit waren immers de woorden, die de doodzieke vrouw vertwijfeld voor zich uit had gemompeld in de veronderstelling dat niemand haar hoorde. Maar de emotioneel betrokken verzorgster stond net in de belendende kamer achter een deur en nam de uitspraken letterlijk.

Een steekhoudend motief dus, maar vlak ook de echtgenoot niet uit! Er liep een levensverzekering die een aanzienlijk bedrag uitkeerde, als zijn vrouw vóór een bepaalde datum zou overlijden. En dat tijdstip kwam onderhand akelig dichtbij…

Kortom: whodunnit?