Archive | February, 2014

Schrobben

14 Feb

‘Het is wel een tikje duurder geworden‘, zei Jan door de telefoon, terwijl hij bij de kassa van Ikea stond. Het bed moest tenslotte ook een goed matras hebben. Of ik nog wat wilde overmaken, anders kon hij niet afrekenen.

Zijn kamer op de studentenflat is kennelijk groot genoeg voor een tweepersoons bed. Ik kan het me haast niet voorstellen, maar Jan verzekerde me dat iedereen daar zo’n groot slaapmeubel heeft.

Ik neem het maar voor kennisgeving aan, maar moest wel denken aan het matrasje van negentig centimeter op de grond, waarop Harry en ik onze eerste jaren samen doorbrachten. Zouden we dáárdoor misschien na al die tijd nog bij elkaar zijn?

Ik kan trouwens Jan zijn nieuwe woonomgeving niet komen bekijken, omdat het op de tweede verdieping ligt en er is geen lift. Nou ben ik daar denk ik niet rouwig om. Ik ken het opruimgedrag van mijn zoon en ik geloof dat dat niet veel verschilt van dat van de gemiddelde student.

Toch moet ook een studentenhuis bewoonbaar blijven, dus toen op Nieuwjaarsdag de taken werden verdeeld, moest Jan de gemeenschappelijke gang schrobben. Daar had de nacht ervóór honderd man met veel bier overheen gedenderd.

‘Ik heb maar even gegoogeld’, bekende Jan. Hij bleek het woord schrobben niet te kennen, laat staan de uitvoering ervan. Huisgenoten hebben hem ‘op gang‘ geholpen en waren gelukkig tevreden met het resultaat.

Een kind het huis uit. Dat is een gezonde, natuurlijke ontwikkeling, maar voor ons allemaal een bijzondere ervaring. Het kind laat toch een zieke, hulpbehoevende moeder achter. De andere gezinsleden moeten als vanzelfsprekend meer zorg op zich nemen.

Maar het gaat, en Jan woont zó dichtbij, dat hij kan bijspringen als het nodig is. Verder zijn we druk bezig met het proces van loslaten. Enthousiast vertelde Jan me daarnet, dat hij deze week zou leren om zelf aardappelen te pellen!

Advertisements