Archive | March, 2014

‘Maria-eten’

14 Mar

Een tuin in het vroege voorjaar is als een onbeschreven blad. Pril en jong als een baby. Veelbelovend, hoopgevend. Sneeuwklokjes, narcissen en krokusjes luiden de lente in, maar verder is alles nog kaal en leeg. Heerlijk, die ruimte! Alles is nog mogelijk.

Het is de periode van plannen maken. Die bloemen wil ik dit jaar in de tuin en ik ga kruiden zaaien en een hoop planten verpotten. Genoeg te doen voor mijn hulpen en ik ga er eens lekker voor zitten. Bij voorkeur op ons zonovergoten terras en dat lukte heel goed deze week.

Vaste planten steken voorzichtig hun eerste blaadjes boven de grond, door de hoge temperatuur misschien niet voorzichtig genoeg. Knoppen aan de bomen en struiken worden dik en groen en springen uitbundig open. Té uitbundig misschien. Als het nou maar niet meer gaat vriezen…

Wanneer is een mens gelukkig? Niet zo vaak en ook niet lang, is mijn ervaring. De gunstigste gemoedstoestand is er hooguit één van tevredenheid. Je doet wat je moet doen en dat gaat naar behoren. En als je dierbaren zich eveneens zó door het leven bewegen, dan mag je verdomd niet mopperen.

Het is wat met die jonge dierbaren van ons. Ze hebben dikke, groene knoppen aan hun takken, maar  voorlopig lopen ze nog niet uitbundig uit. Hun blaadjes steken nauwelijks nog boven de grond uit; je weet het maar nooit met die nachtvorst.

En ik? Ik was van de week (op 12 maart!) zowat bevangen door de zonnewarmte. Lieve hulp Maria kookte mijn favoriete maaltje met zalm, verse spinazie en gebakken aardappeltjes. Ik genoot van het ‘Maria-eten’ met koele, witte wijn.

Ik keek uit op de tuin, waar verse, vrolijke viooltjes me vanuit hun bloembakken vriendelijk toelachten en toen gebeurde het. Een merel ging in de naburige berk zitten en zong zijn hoogste voorjaarslied. Dát is geluk!

Advertisements