Archive | May, 2014

Ontkenning

23 May

“Toen ik net bij je werkte, kon je nog zelf een boterham eten. Weet je dat nog?“ Nee, daarvan kan ik me niets herinneren, moest ik Maria tot mijn spijt antwoorden. Ze komt inmiddels zeven jaar bij me en heeft dus een indrukwekkend deel van mijn afbraakproces meegemaakt.

Wonderlijk dat ik niet meer weet hoe het voelt: de structuur van brood tussen je vingers, de beweging van bord naar mond, het afbijten en de tegendruk die het geeft als je aan de broodkorst trekt. Maar vooral het zelf kunnen bepalen wanneer je een hap neemt.

Verdringing is een bekend fenomeen in de psychologie. Nare ervaringen ban je uit je herinnering om jezelf te beschermen. Maar een boterham eten is toch geen nare ervaring? Nee, maar het je realiseren dat je dat eens kon en nu nooit meer zult kunnen, wél. Dan kun je de hele handeling maar beter vergeten.

Al die jaren heeft mijn geest op volle toeren gewerkt om alle nare ervaringen de baas te blijven. Kan een geest dat eigenlijk wel aan? Zolang het beschermend werkt, ja. Maar de ziekte berokkent inmiddels zoveel schade, dat de mechanismen hun doel voorbij schieten.

Het gaat om schade bij mijn gezinsleden. Zij hebben hun eigen geest, maar door mijn onvoorwaardelijke verbondenheid met hen voel ik hun pijn net zo hevig, als ware het de mijne. Bovendien ben ikzelf de toedracht van het kwaad.

Kees was een jaar of achttien  toen hij me hielp met naar de WC gaan, tanden poetsen,  uitkleden en in bed leggen. Jan gaf me als kind al eten en snoot mijn neus. Ook Harry nam deel aan het verzorgen van zijn vrouw en het merkwaardige is, dat ik me daarvan allemaal heel weinig herinner.

“Het viel allemaal wel mee “, zeg ik dan tegen mezelf. Maar dat deed het helemaal niet…

‘Ontkenning’ heet dat afweermechanisme in de psychologie. Ook daar blijk ik goed in te zijn.

Advertisements

Mijn vriend Laptop

10 May

 

Plotseling was mijn laptop kapot. Dat maakte mij nog lammer dan ik in het huidige leven al ben. Want wat moet ik in hemelsnaam zonder dit venster naar de buitenwereld? Hierbij een schets van een dag uit het leven van mijn laptop en mij.

Als ik ’s morgens beneden kom, bekijk ik eerst de binnengekomen e-mails. Ik gebruik dit communicatiemiddel vooral om contact te onderhouden en afspraken te maken met familie, vrienden, lotgenoten en iedereen die mij wil spreken.

Telefoneren gaat moeizaam en uitgebreid schrijven ook, maar bondige boodschappen, zoals: ‘Hoe is het? ‘, ‘Denk aan je ‘ of ‘Tijd komende zaterdag? ‘ zijn meestal afdoende. Zonder deze communicatie zou ik werkelijk geïsoleerd zijn.

Internetten, columns schrijven, dagboek bijhouden, werken aan een boek, de krant lezen, Uitzending Gemist kijken, radio luisteren. Alle momenten waarin ik geen bezoek heb of de deur uit ben, breng ik door in gezelschap van mijn goede vriend Laptop. 

Het fijne is, dat ik bij alle handelingen op het apparaat niemand nodig heb. Mijn mond doet het werk, door een aangepaste muis te bedienen. Soms werkt de muis niet, bijvoorbeeld als de zon er op schijnt, en ook die situaties zijn een pijnlijke confrontatie met mijn afhankelijkheid.

Als Laptop het niet doet blijf ik soms gewoon in bed om televisie te kijken. Of, als ik me weet te vermannen, dan schrijf ik in mijn hoofd gedichten. Zo train ik het geheugen en heel, maar dan ook heel af en toe ben ik enigszins tevreden met het resultaat. Zoals laatst.

Pril

Raapsteeltjes en verse tuinbonen
Smaken naar belofte naar bijna
niks en tegelijkertijd naar alles
naar groen waas over
wilgen na de winter
pril en pasgeboren
sterk en weerloos

Utrecht, 15 april 2014