Archive | July, 2014

Joop

11 Jul

Drie goede redenen om onderstaande column van vier jaar geleden nog eens rond te sturen.

Allereerst was heel Nederland de afgelopen weken net als toen in de ban van Oranje. Helaas is de betovering nu voorbij. Desalniettemin ligt de voetbalkoorts nog vers in het geheugen.

Ten tweede is die column een erg grappige. Misschien is het zelfs de leukste die ik in de afgelopen tien jaar heb geschreven. Maar dat moet iedereen natuurlijk zelf beoordelen. Hij gaat dus over voetbal, maar ook over één van degenen die mij al jarenlang verzorgen.

En dat is meteen de derde en tevens belangrijkste reden om het stukje nog eens te laten lezen. Al zeven jaar is Joop één dag per week mijn steun en toeverlaat. Hij zet me onder de douche, masseert mijn lamme ledematen en dan kan de dag beginnen.

In zijn rolstoelbus crossen we het hele land door en als het aan hem ligt ook Europa in. Dat is het fijne aan Joop. Niks is hem te veel en te ver; alles is een uitdaging. Dat geeft mij als ALS- patiënt ook het bevrijdende gevoel dat er nog veel mogelijk is.

In elke kamer van ons huis zijn Joop’s sporen zichtbaar. Een timmer- of verhuisklus? Fiets kapot? Tuin aanleggen en onderhouden? Niks is Joop teveel. Stoere, sterke, gezonde Joop. En toen sloeg de ziekte met de grote K toe.

Zijn maag is verwijderd, zijn gestel aangedaan. Maar zijn geest blijft wonderbaarlijk sterk en dat is dan ook de reden, dat ik in de tegenwoordige tijd schrijf over zijn activiteiten. Misschien tegen beter weten. Ik geloof nou eenmaal in het leven en hij ook.

Een paar keer per jaar logeerde ik bij hem in zijn huisje op het naturistenterrein. Verleden tijd of niet, we wonnen van Kameroen en Joop was in zijn blootje. Ik mis hem verschrikkelijk en zal nog veel over hem schrijven.

Daarom nu nog een keer:

De bloot lopende voetbalfan

Dat het vakantiehuisje van één van mijn hulpen op een naturistenterrein stond, herinnerde ik me pas weer, toen ik op de parkeerplaats een blote man op een fiets zag rijden. Een even voorspelbare als onvermijdelijke giechel, kinderachtig natuurlijk, overviel me.

Die lach wakkerde alleen maar aan, toen mijn hulp onaangekondigd zomaar ineens bloot achter mijn rolstoel liep. Hoe had hij dat zo snel gedaan? Daarna herpakte ik me; zo vreemd is het nou ook weer niet en bovendien: ‘ieder zijn meug’, zoals ze in Brabant zeggen.

Ik zag opmerkelijk veel tanige, geheel gebruinde mannen op leeftijd. Ze waren zichtbaar in hun element met deze, zal ik maar zeggen, naakte waarheid. Met pensioen, gezond en dan in je blote kont de tijd doorbrengen in de sauna, in het zwembad en op een handdoekje achter een biertje op het terras. Het was ook nog eens schitterend weer, dus wat wil je nog meer? Er zat er trouwens ook één in een rolstoel. Waarom ook niet, al had ik daar zelf totaal geen behoefte aan.

Nederland-Kameroen op een nudistencamping. Hoe ziet dat eruit? Zij die zich hadden verzameld rond het grote beeldscherm bij het restaurant, blonken qua uitmonstering niet uit in originaliteit. Een oranje pet, een oranje bril, oranje slippers; veel meer keus is er natuurlijk ook niet voor de bloot lopende voetbalfan.

Een man had zich gehuld in een opblaaspak in de vorm van een voetbal. “Zou hij daar nou een broek onder aan hebben?” was het eerste waaraan ik moest denken. Als ik één van die mannen was geweest, dan had ik zo’n oranje beesie van de supermarkt om mijn ding gedaan!

Advertisements