Archive | January, 2015

Blue Monday

29 Jan

“Blue Monday” is een begrip, waar ik tot voor een paar jaar geleden nog nooit van had gehoord. Het bestaat ook pas sinds 2005, en het gaat over de derde maandag van januari. Dan komt iedereen tot het treurige besef, dat alle goede voornemens van het nieuwe jaar tot geen enkel resultaat hebben geleid.

Vakanties zijn nog ver weg en tel dat op bij de donkerte van de dagen en je kunt op je klompen aanvoelen, dat een mens daar depressief van wordt. Het begin van 2015 heb ik het steviger aangepakt. Ik heb er meteen maar een “Blue Month” van gemaakt. Aan goede voornemens ben ik überhaupt niet begonnen.

De ALS heeft al een flinke aanslag op mijn gestel gedaan en ik hou mijn hart vast voor een simpele griep. Maar met een wild proestende en snotterende echtgenoot in huis is het een kwestie van wachten op besmetting. En wat doe ik dan?

Heel stoer heb ik een poos geleden laten vastleggen, dat ik afzie van verdere behandeling als ik bijvoorbeeld moet worden gereanimeerd. De kans is dan namelijk groot, dat ik voor de rest van mijn leven aan de permanente beademing zit en dat wil ik niet.

Maar er valt zoveel niet te willen en kijk hoeveel ik al heb geïncasseerd. Onvrijwillig. Stel dat de griep mij te pakken krijgt, moet ik me dan maar (letterlijk) laten kisten? In de afgelopen Blue Month dacht ik van wel.

Het lamme lijf wordt mijn hulpverleners te zwaar en dat betekent nieuwe aanpassingen, zoals een tillift. De veranderingen in de gezondheidszorg, en in het bijzonder het PGB, maken het leven er ook niet makkelijker op.

Tel daarbij op de huis, tuin- en keukenperikelen: torenhoge belastingaanslagen, een versleten verwarmingsketel en de trieste gebeurtenissen in de maatschappij, zoals de aanslag in Parijs, en mijn dip lijkt gerechtvaardigd. Godzijdank is het bijna februari en de sneeuwklokjes bloeien al. . .

Advertisements

Blij met de mooie momenten

2 Jan

Wat is het toch verdrietig dat ziekte en dood bestaan. Dat we als de leeftijd vordert (en soms al veel eerder) gebreken krijgen of worden getroffen door akelige aandoeningen, om vervolgens te verdwijnen in het grote NIETS. Waarom in godsnaam?

Het doet zoveel pijn allemaal… Afgelopen jaar waren ziekte en dood akelig nadrukkelijk aanwezig in mijn omgeving en het trof enkele veel te jonge en mij dierbare mensen. Het zou verboden moeten worden. Gewoon allemaal eindeloos doorleven, is mijn motto!

Maar ach, ik zal toch moeten berusten in de wetenschap dat verval bij het leven hoort; mijn eigen lamme lijf is daarvan het pijnlijke voorbeeld. Verzet heeft geen zin, dus is het beter om opgewekt 2015 in te stappen.

En blij te zijn met de mooie momenten die het voorbije jaar heeft gebracht. Blij ook met de dagen dat ik me goed voel en met de fijne mensen om me heen. Blij met de gezellige kerstdagen met de zoons en goede vrienden. Ondanks tegenslag tevreden zijn met wat je hebt is een gave, een kunst.

Bent u trouwens ook zo benieuwd wie de volgende Utrechter van het Jaar wordt? Het fenomeen is al haast een traditie, terwijl deze krant deze verkiezing pas voor het derde jaar organiseert. En de eerste Utrechter van het Jaar was ik!

Ook zo’n gebeurtenis om vrolijk van te worden. En trots. Want je krijgt die titel tenslotte niet zomaar. Je moet iets speciaals hebben gepresteerd, waarvan de Utrechtse gemeenschap rijker werd. Kennelijk vonden de lezers van de krant dat ik daaraan met mijn columns voldeed.

Over drie dagen weten we wie dit jaar de gelukkige is. Wordt het Jeroen Wielaert, als beloning voor zijn inzet om de Tour de France naar Utrecht te halen of Rachel met haar 365 dagelijkse goede daden? Of Kyteman die Tivoli een nieuwe bestemming gaf? Eigenlijk word ik van alle initiatieven vrolijk en verdient iedereen de prijs!